Zasięg pocisku P-35 wynosił od 25 do 250 km (ostatecznie przedłużony do 300 km), a prędkość lotu 1400 km/h na końcowym odcinku. Inne źródła wskazywały prędkość do 1,5 Ma. Zasięg wykrywania radaru rakiety wynosił 80–120 km, a samonaprowadzanie było możliwe z odległości 40 km. Wysokość lotu była ustalana na 400, 4000 lub 7000 m, a przed celem zmniejszała się do 100 m. Pocisk P-35 mógł być także wykorzystywany przeciw celom lądowym, wówczas był naprowadzany komendami radiowymi i głowica radarowa nie była używana, a kąt nurkowania na cel wynosił 60°, bez obniżenia lotu. Głowica bojowa pocisku miała masę 560 kg, w tym 405 kg materiału wybuchowego. Głowica o symbolu 4G48 była kumulacyjno-odłamkowa; można było także zastosować głowicę atomową o mocy 20 kiloton. Masa startowa wynosiła 4,2 t, a w locie: 3,8 t. Silnik marszowy KR-7-300 o ciągu 2100 kG opracowany był przez biuro OKB-300 Tumanskiego.
Zastosowanie Pociski P-6/P-35 przenoszone były przez: okręty podwodne projektu 651 (Juliett) - 4 wyrzutnie P-6 atomowe okręty podwodne projektu 675 - 8 wyrzutni P-6 krążowniki rakietowe projektu 58 (typu Groznyj) - 8 wyrzutni P-35 (16 pocisków) krążowniki rakietowe projektu 1134 (typu Bierkut) - 4 wyrzutnie P-35