robak ten został przemianowany przez Lühego w 1899 na Dibothriocephalus latus.
1841 Daniel Frederik Eschricht (1798-1863) z Uniwersytetu w Breslau (dzisiejszy Wrocław) przedstawił szczegółowy opis dorosłego osobnika D. latum.
1842 Johannes Japetus Smith Steenstrup (1813-1897) wysunął hipotezę tłumaczącą cykle życiowe niektórych tasiemców.
1851 Albert von Kölliker opisał doświadczenie zmarłego uczonego, Schubarta z Utrechtu, który trzymał jaja D. latum w wodzie i zaobserwował wylęganie się urzęsionych larw. Te same obserwacje Schubarta przypomniał w 1855 roku Verloren, przyjaciel Schubarta.
1855 Gottlob Friedrich Heinrich Küchenmeister (1821-1890), lekarz z Zittau, określił difylobotriozę w swoim podręczniku jako najłatwiejszą do leczenia tasiemczycę i wskazał na ekstrakt z paproci albo granatów jako najskuteczniejsze leki.
1857 Thomas Spencer Cobbold (1828-1886) utworzył rodzaj Diphyllobothrium, biorąc nazwę z greckich słów = „dwa”, = „liść” i = „ssawka”.
1860 thumb|Rycina z pracy Artura Boettchera z 1864 roku przedstawiająca anatomię bruzdogłowca szerokiego Casimir Davaine (1812-1882) zamieścił w swoim podręczniku ilustracje jaj tasiemców w kale.