Pół roku później lekarz zdiagnozował podobny przypadek 30-letniego mężczyzny, u którego leczenie tasiemczycy dało równie spektakularną poprawę. Do 1884 roku Reyher zebrał dwanaście podobnych obserwacji, opublikowanych przez niego w czerwcu 1886.
1882 Stein zaobserwował, że ortodoksyjni Żydzi mogą być zarażeni bruzdogłowcem, mimo że nie jedzą nigdy surowego mięsa i nie są zarażeni tasiemcem uzbrojonym; potwierdzało to hipotezę o rybach jako żywicielach pośrednich bruzdogłowca.
1883 Niezależnie od Reyhera, J.W. Runeberg z Helsinek dokonał tego samego odkrycia. We wrześniu 1886 roku przedstawił swoje obserwacje na kongresie lekarzy w Berlinie, spotykając się z rezerwą kolegów.
1891 W British Medical Journal opublikowano list anonimowego lekarza, który stwierdził jak następuje„No good citizen of Geneva was without his tapeworm” :
XX i XXI wiek 1901 Opisano przypadek zarażenia bruzdogłowcem u rdzennego mieszkańca Kanady, który bardzo rzadko opuszczał prowincję Quebec. Był to jeden z pierwszych opisów choroby u pacjenta spoza Europy;