40% tych ryb było zarażonych plerocerkoidami bruzdogłowca. Wiele okoni (przebadał ich 998) również miało pasożyty, a w ich żołądkach znajdowały się głównie pchły wodne i oczliki. W najmłodszym okoniu Janicki znalazł malutkiego robaka, długości około 0,5 mm, który wydawał się bardzo młodą larwą D. latum. 25 czerwca 1917 roku parazytolog znalazł w żołądku małego okonia dwie larwy wśród treści składającej się głównie z oczlików Cyclops, Diaptomus i Bosmina. Parę dni później znalazł larwę w żołądku wypełnionym wyłącznie Cyclops i Diaptomus. Doprowadziło go to do stwierdzenia:
Rosen niezależnie od Janickiego doszedł równolegle do tych samych wniosków, zbierając plankton z jeziora Neuchâtel i mieszając go z larwami; po kilku dniach w oczlikach Cyclops strenuus znalazł onkosfery w liczbie 1 – 10 na jednego skorupiaka. Rosen wprowadził termin procerkoidu na określenie małej larwy w pierwszym żywicielu pośrednim. 6 sierpnia 1917 uczony umieścił sześć pstrągów w akwarium zawierającym dużą liczbę zarażonych oczlików i potwierdził przewidziany wcześniej mechanizm transmisji pasożyta. Swoje obserwacje Rosen zamieścił w artykule opublikowanym w 1917 roku i w drugim, obszerniejszym, wydanym drukiem w roku następnym.