Diofantos, Diofantes (gr. Διόφαντος; druga połowa II wieku p.n.e.) – pontyjski dowódca wojskowy w służbie króla Mitrydatesa VI Eupatora. Pochodził z Synopy. Był synem Asklepiodorosa.
Diofantos stał na czele wojsk pontyjskich podczas kampanii przeciwko Scytom, Taurom i Roksolanom oraz powstańcom bosporańskim w latach 110 – 106 p.n.e. Chronologia tych kampanii jest do tej pory sporna.
W 110 p.n.e. na wezwanie mieszkańców Chersonezu, atakowanego przez wojska Scytów i Taurów, Mitrydates wysłał wojska ekspedycyjne i na ich czele postawił Diofantosa. Diofantos po przybyciu stoczył bitwę z idącymi na pomoc Scytom sarmackimi Roksolanami pod wodzą Tasjosa. Bitwa z udziałem 50 tysięcy Roksolanów i 6 tysięcy pontyjskich hoplitów zakończyła się klęską tych pierwszych. Resztki Roksolanów opuściły Półwysep Krymski. Następnie Diofantos skierował się przeciw Taurom i pokonał ich, a resztki Taurów schroniły się w Górach Krymskich. Następnie w marszu na wschód zniósł oblężenie Teodozji, pokonał wojska scytyjskie pod Pantikapajonem i zmusił je do wycofania się z Półwyspu Kerczeńskiego. Następnie, wsparty przez wojska chersoneskie i bosporańskie, pomaszerował w stepy krymskie, gdzie po ośmiomiesięcznym oblężeniu zdobył Neapol Scytyjski i Chabon. Zmusiło to władcę scytyjskiego Palakosa do ustępstw. Zawarty w 109 p.n.e.