thumb|Gmach Szkoły Szkoła Wojskowa Aplikacyjna (ówcześnie Szkoła Woyskowa Applikacyina) – szkoła kształcąca kandydatów na oficerów Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego.
Historia Szkoła została utworzona w 1820 roku w Warszawie, na bazie zreorganizowanej Szkoły Aplikacyjnej Artylerii i Inżynierów. Istniała do wybuchu powstania listopadowego w 1830 roku. Jej siedziba mieściła się w gmachu Collegium Nobilium pijarów w Warszawie przy ul. Miodowej.
Szkoła kształciła podporuczników kwatermistrzostwa, inżynierii, artylerii oraz oficerów jazdy i piechoty. Słuchacze byli przyjmowani na podstawie egzaminu konkursowego, do którego stawali wyróżniający się absolwenci korpusu kadetów, korpusu kwatermistrzostwa i artylerii oraz podoficerowie artylerii.
Początkowo w szkole było 16 słuchaczy, od 1821 roku – 24. Pierwotnie 2-letni cykl szkolenia przedłużono do 3 lat, a od 1829 roku do 4. Zajęcia praktyczne odbywały się na Powązkach.