Używane niegdyś świece łojowe produkowane były przez kilkakrotne zanurzanie knotów w łoju najpierw gorącym, później w schłodzonym do temperatury bliskiej temperaturze krzepnięcia. Proces powtarzany był kilkakrotnie, tak długo, aż uzyskano świece oczekiwanej grubości. Ostatnia krótka kąpiel odbywała się w gorącym łoju w celu nadania świecy odpowiedniej gładkości.
Świece parafinowe wyrabiane są z rozmaitych gatunków parafiny, a dla podwyższenia ich punktu topliwości dodaje się zwykle nieco kwasu stearowego (świece melanylowe). Produkowane są identycznie, jak stearynowe. Świece belmontynowe wyrabiane są z belmontyny (oczyszczonej parafiny otrzymanej podczas destylacji ropy naftowej), nie różnią się od nich niemal świece ozokerytowe, z wosku ziemnego.
Świece woskowe robione są przez owijanie knota zmiękczonymi i spłaszczonymi paskami woskowymi, albo przez oblewanie knota stopionym woskiem, rzadziej przez odlewanie w formach. Z kolei do produkcji świec olbrotowych wykorzystywany był niegdyś tłuszcz pozyskiwany z kaszalotów, był to jednak kosztowny surowiec.