Powiat dubieński (dubnowski) – dawny powiat guberni wołyńskiej, później pod Zarządem Cywilnym Ziem Wschodnich w Okręgu Wołyńskim, od 17 stycznia 1920 r. pod Zarządem Cywilnym Ziem Wołynia i Frontu PodolskiegoDz. Urz. ZCZW z 1920 r. Nr 6, poz. 79.. 1 czerwca 1920 r. przekazany Rządowi Rzeczypospolitej PolskiejDz. Urz. ZCZW z 1920 r. Nr 42, poz. 1058., 19 lutego 1921 r. wszedł w skład nowo utworzonego województwa wołyńskiego II Rzeczypospolitej. Jego siedzibą było miasto Dubno. W skład powiatu wchodziło 12 gmin wiejskich, 2 miejskie, 353 gromady wiejskie (sołectwa) i 2 miasta.
Przed 1918 r. Powiat lub ujezd dubieński dawny powiat guberni wołyńskiej z siedzibą w Dubnie. Położony między powiatami: włodzimierskim, łuckim, rówieńskim, ostrogskim i krzemienieckim, od zachodu zaś częściowo rzeka Styr i jej dopływy oddzielają go od Galicyi.
Dane Powiat dubieński zajmował południową część województwa wołyńskiego i graniczył: na zachodzie z powiatem horochowskim, od północy z powiatem łuckim, od wschodu z powiatem rówieńskim i zdołbunowskim, od południa z powiatem krzemienieckim.
Powierzchnia powiatu wynosiła 3275 km², a ludność – 226,7 tys. osób (według spisu z 1931 r.), dając wskaźnik zamieszkania 69 osób na 1 km².