Zamek zakupiło państwo włoskie w 1876 roku. Budowlę uznano za zabytek i od 1879 roku poddano serii renowacji.
W 1996 roku zamek został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Architektura thumb|240px|Wejście główne thumb|240px|Dziedziniec wewnętrzny thumb|240px|Widok z lotu ptaka Castel del Monte charakteryzuje się surowością typową dla budowli cysterskich i zdradza wiele elementów architektury islamskiej. Został zbudowany na planie ośmiokąta foremnego z ośmiokątnym dziedzińcem (o szerokości 18 metrów) i ośmioma ośmiokątnymi wieżami (o średnicy 7,5 m). Zamek nie miał fosy.
Maksymalna wysokość zamku to 24,4 m a maksymalna szerokość to 49,6 m. Długość każdej ściany pomiędzy wieżami to 9,8 m a grubość muru zewnętrznego przy podłożu to 3 m.
Główne wejście do zamku znajduje się od strony Andrii i wykonane jest w stylu klasycznym z elementami gotyku. Nadproże spoczywa na kolumnach z kapitelami z motywem roślinnym; nad wszystkim rozpięty jest ostry łuk, biegnący od lwów umieszczonych nad abakusami kolumn bocznych. Wejście flankują dwa pilastry podtrzymujące gzyms z rodzajem frontonu.