W wieku siedmiu lat Ruth zaczęła pisać krótkie zdania i czytała cokolwiek wpadło jej w ręce. Jej ulubioną autorką była Jean Ingelow, a jej ulubione lektury to Legendy z Bregenz i Drzewo Judasza. Pisanie dało jej aprobatę rodziny. Jej pisanie charakteryzowało się wnikliwą obserwacją rzeczywistości. Na przykład w ostatniej klasie liceum napisała opowiadanie „Wesele Lulu” (Prawdziwa historia), w której opisuje wesele służącej. Zamiast romantyzować wydarzenia, ukazuje nieromantyczny aspekt, zaaranżowane małżeństwo ze znacznie starszym mężczyzną.
Choć fascynacja Ruth śmiercią zaczęła się wcześnie, kontynuowała studia nad jej wpływem na ludzi przez całą swoją karierę.
W swojej książce Wzory kultury Benedict bada kulturę Pueblo i to, jak jej przedstawiciele radzą sobie ze śmiercią i żalem. Opisuje jak różnie ludzie radzą sobie z frustracją i smutkiem jako reakcją na śmierć. Społeczeństwa mają normy społeczne, którymi się kierują, niektóre pozwalają na większą ekspresję żałoby, inne jej nie uznają.