Po zdobyciu Warszawy, na początku 1945 kierował budową drewnianego mostu niskowodnego przez Wisłę w rejonie Mostu Poniatowskiego.

W latach 1946–1950 szef Wydziału Drogowo-Mostowego Departamentu Inżynierii i Saperów Wojska Polskiego, szef Wydziału Dróg Kołowych Sztabu Głównego Kwatermistrzostwa Wojska Polskiego w okresie 1950–1952, 1952–1961 szef Zarządu Drogowego Sztabu Generalnego WP. W okresie 15-lecia powojennego włożył dużo wysiłku i umiejętności organizatorskich w odbudowę wielu zniszczonych mostów na terenie kraju oraz w budowę mostów stałych. Owocnie współpracował w tym zakresie z instytucjami cywilnymi i naukowymi. Zasłużył się gospodarce kraju znaczną ilością odbudowanych i wyremontowanych dróg i mostów. W 1956 z wielkim trudem uzyskał obywatelstwo polskie i pozostał w Ludowym Wojsku Polskim. W 1956 r. mianowany na stopień generała brygady.

W latach 1961–1972 szef Wojsk Inżynieryjnych MON. Na tym stanowisku przyczynił się do doskonalenia przez wojska budownictwa mostów wojennych i urządzania przepraw.