11. dnia powstania warszawskiego wraz z pięcioma żołnierzami (Jerzy Gawin, Andrzej Samsonowicz, Jerzy Rządkowski, Tadeusz Sumiński, Wojciech Markowski) i dwiema sanitariuszkami (Irena Kołodziejska, Stefania Grzeszczak), została odcięta od batalionu podczas walk w obronie cmentarzy wolskich. Grupa ta, po stratach, w dniach następnych przeszła do Kampinosu, stamtąd na Żoliborz, później zaś, przechodząc kanałami na Stare Miasto dotarła do swego oddziału. Następnie, wraz z nim, znalazła się na Czerniakowie.
lewo|300px|Na Powązkach Wojskowych. Nazwisko Zasackiej w ostatnim rzędzie Grażyna Zasacka została rozstrzelana przez żołnierzy niemieckich ok. 24 września 1944 na Woli. Miała 22 lata. Wraz z nią zginęły tego dnia m.in. Irena Kowalska-Wuttke i Krystyna Niżyńska. Symboliczna mogiła Zasackiej znajduje się na Powązkach Wojskowych obok kwater żołnierzy i sanitariuszek batalionu „Zośka”.
Została odznaczona Krzyżem Walecznych.
Przypisy
Linki zewnętrzne Grażyna Zasacka na Wirtualnym Murze Pamięci Muzeum Powstania Warszawskiego