Barak Baba (ur. w 1257/1258 r. we wsi w pobliżu miasta Tokat w dzisiejszej Turcji, zm. w 1307/1308 r. w pobliżu miasta Lahidżan w dzisiejszym Iranie) – turecki derwisz i sufi związany z dynastią Ilchanidów, propagujący synkretyczną szamanistyczno - muzułmańską religijność.
Imię Barak znaczy w kipczackiej odmianie tureckiego nieowłosiony pies i jest to przydomek nadany Babie przez jego mistrza Sary Saltuka, po tym jak pożądliwie pochłonął on kąsek, który spodziewał się spożyć Sary. Według późniejszych legend Barak był synem seldżuckiego sułtana Izz ad-Dina Kajkawusa II, który musiał uciekać przed Mongołami do Bizancjum, gdzie Barak miał być adoptowany przez patriarchę Konstantynopola i nawrócony z chrześcijaństwa na islam dopiero przez Sary Saltuka. W rzeczywistości urodził się on w wiosce nieopodal miasta Tokat w centralnej Anatolii, gdzie jego ojciec był rolnikiem. Barak Baba jest wymieniany jako główny sukcesor Hadżdżiego Bektasza, jest to jednak niemożliwe ze względów chronologicznych. Najprawdopodobniej był uczniem właśnie Sary Saltuka, półlegendarnego wojownika, który propagował islam na Krymie i w Dobrudży.