Józef Abelewicz (ur. 17 marca 1821 w Oniksztach na Litwie, zm. 3 lipca 1882) – polski duchowny rzymskokatolicki, pedagog.
Życiorys Pochodził z polskiej rodziny szlacheckiej, był synem Wincentego i Anny z Bukszów. W latach 1833–1838 uczęszczał do szkoły w Traszkunach, w latach 1840–1842 studiował w diecezjalnym seminarium w Wilnie, gdzie należał do wyróżniających się słuchaczy. Studia teologiczne kontynuował do 1846 w rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu, wieńcząc je dyplomem magistra teologii i święceniami kapłańskimi (6 kwietnia 1846 w Petersburgu).
Przez krótki czas pracował jako kapelan gimnazjum w Świsłoczy; jeszcze w 1846 został wykładowcą teologii dogmatycznej w Wileńskim Seminarium Duchownym, a także prokuratorem (ekonomem) seminaryjnym. W 1852 z nominacji biskupa Wacława Żylińskiego został kanonikiem kapituły wileńskiej. W latach 1853–1870 zajmował się pracą duszpasterską w Wołkowysku, będąc kolejno administratorem parafii i dziekanem (od 1853) i proboszczem (od 1856).