Muhammad III (arab. محمد الثالث بن عبد الله = , ur. 1710, zm. 9 kwietnia 1790 w Sali) – sułtan Maroka z dynastii Alawitów, syn Abdullaha. Panował w latach 1757–1790.
W wyniku nacisku ludności Marrakeszu Muhammad III już za życia swojego ojca został wyznaczony na następcę tronu i ogłoszony namiestnikiem sułtana w Marrakeszu. Udało mu się zakończyć trwające od śmierci Mulaja Ismaila w 1727 walki o władzę i ponownie wzmocnić dynastię Alawitów.
Przy odbudowie kraju poświęcał dużo uwagi podatkom, reorganizacji armii i stabilizacji religijnego autorytetu swojej władzy wobec wpływów szejków i marabutów. Potrzebował w tym celu dodatkowych środków i systemu podatkowego, który obejmowałby także handel. Przywrócił więc opodatkowanie rynków i egzekwował je w razie konieczności również siłą.
Za rządów Muhammada III przeprowadzono reformę armii i arabscy najemnicy w grupy plemion Banu Hassan podlegali od tamtej pory dowództwu Alawitów. Powstała wówczas również silna flota wojenna, która była w stanie przeciwstawić się atakom europejskich mocarstw.
W roku 1765 Muhammad III założył na wybrzeżu atlantyckim miasto As-Sawira. Rozbudowę poszczególnych dzielnic i umocnień obronnych powierzył francuskiemu więźniowi Théodoremu Cornusowi.