Podczas wieczornego nabożeństwa w synagodze wypowiada się świąteczne błogosławieństwo i śpiewa pieśń Awinu Malkenu.
W liturgii judaistycznej tego dnia obowiązuje odmówienie dodatkowej, składającej się z trzech części (Malchujot, Zichronot, Szofarot) modlitwy Musaf (hebr., „dodatek”; musef). Charakterystyczną cechą liturgii tego dnia jest gra na trąbie szofar, co ma stanowić odniesienie do polecenia z Księgi Liczb (Lb 29,1). Dźwięk trąby ma wzywać wiernych do duchowego przebudzenia i pokuty. Ma także stanowić przypomnienie historii objawienia się Boga Mojżeszowi na Górze Synaj. Dźwięk szofaru rozlega się po każdej z trzech grup modlitw. Jeśli Rosz ha-Szana wypada w szabat, to dęcie w szofar nie jest wykonywane.
Dźwięki szofaru thumb|left|Brzmienie szofaru: słyszalne są cztery dźwięki.
W ciągu dnia szofar ma wydać łącznie 100 dźwięków. Wyróżniane są cztery różne brzmienia szofaru i są to w kolejności: tekia – dźwięk trwający 3 sekundy szewarim – trzy jednosekundowe dźwięki o rosnącym tonie terua – staccato, seria krótkich dźwięków wybrzmiewających łącznie przez około 3 sekundy tekia gedola (dosł.