Regiment w powstaniu kościuszkowskim W kwietniu 1794 regiment liczył 858 żołnierzy. Po walkach ulicznych w Warszawie regiment liczył 807 głów. Do 29 maja wcielił 63 rekrutów i jego stan liczebny wzrósł do 870 ludzi. Na początku września liczył 909 żołnierzy. Od połowy sierpnia regiment tworzył batalion strzelecki. Jedna kompania strzelców pod koniec września poszła na Podlasie jako uzupełnienie dywizji Sierakowskiego; po bitwie pod Maciejowicami zostało z niej 5 strzelców, bez żadnego oficera. 2 listopada linię między Wolą a Czystem utrzymywało m.in. 191 strzelców 10 regimentu. Na uzbrojeniu regiment posiadał 818 karabinów.
Regiment poniósł olbrzymie straty pod Maciejowicami. Z dwóch liniowych batalionów zostało tylko 27 ludzi, w tym 2 oficerów. 2 listopada pod Warszawą znajdowało się 191 strzelców, a w dywizji gen. mjr. Floriana Żółkowskiego – 170 żołnierzy z liniowych batalionów. Po 10 października liczył on, razem z 27 ludźmi ocalałymi z bitwy, 361 żołnierzy. Żołnierze regimentu Na początku powstania regimentem dowodził płk Filip Hauman. Jego zastępcą był ppłk Bogumił Rudnicki. Po awansie Haumana, dowódcą regimentu został płk Józef Zeydlitz. 27 maja podpułkownikami zostali: pierwszy major Wojciech Greffen i najstarszy kapitan Erazm Mycielski. Pierwszym majorem został Ludwik Lipnicki.