Żołnierze regimentu W początkowych latach istnienia regimentu wielu oficerów pełniło funkcje nie zawsze odpowiadające ich stopniom. Stanowisko szefa regimentu, związane z wielkimi poborami, było najczęściej uważane za synekurę. Szefowie posiadali prawo fortragowania (przedstawiania do awansu) oficerów. Regimentem dowodził zazwyczaj pułkownik. Do 1789 roku w sztabie powinno służyć dziesięciu oficerów. Byli to: szef regimentu, pułkownik, podpułkownik, major, regimentskwatermistrz, adiutant, audytor i regimentsfelczer. Szefa i pułkownika w dowodzeniu kompaniami zastępowali kapitanowie sztabowi. W kompaniach do 1790 roku było dwóch kapitanów, sześciu poruczników i sześciu chorążych. Zatem w regimencie znajdowało się 24 oficerów wyłączając kapelana. W 1790 roku pojawił się drugi major, ponownie trzeci kapitan z kompanią i trzeci kapitan sztabowy, siódmy i ósmy porucznik, siódmy i ósmy chorąży i ośmiu podporuczników. Trudno stwierdzić czy w 1790 pojawił się drugi adiutant. Nie jest wykluczone, że por. Niezabitowski do końca pełnił funkcję pierwszego adiutanta, a Chłopicki w 1790 awansował na drugiego adiutanta. Podniosło to liczbę etatową oficerów do 39 osób, lub do 40 z ewentualnym drugim adiutantem.