Lope de Aguirre (ur. prawdopodobnie w Hiszpanii w 1510 r., zm. 27 października 1561 w Wenezueli) – hiszpański konkwistador pochodzenia baskijskiego o przydomku „Szalony” (hiszp. Loco) działający w Peru, Brazylii i Wenezueli.
Lope de Aguirre był jednym z najkrwawszych konkwistadorów hiszpańskich w Ameryce Południowej. Niemniej jego niewątpliwym osiągnięciem było pokonanie tropikalnego wnętrza kontynentu w 20 lat po Orellanie i odkrycie połączenia (bifurkacji) rzek Rio Negro i Orinoko.
Życiorys Do Peru przybył w 1544. Początkowo – jako masztalerz – pracował w miejscowych stadninach koni, ale wkrótce został wplątany w walki pomiędzy konkurującymi grupami konkwistadorów dając się poznać jako osobnik wyjątkowo brutalny i okrutny.
W roku 1560 przyłączył się do ekspedycji prowadzonej przez Pedro de Ursúę w poszukiwaniu El Dorado, legendarnego królestwa znanego z rzekomych ogromnych bogactw, leżącego – jak wierzyli Hiszpanie – gdzieś w niedostępnych obszarach amazońskiej dżungli. Oddział liczący 300 ludzi wyruszył z Limy w lipcu. Po pokonaniu głównego łańcucha Andów, wzdłuż rzek Huallaga i Marañon ekspedycja dotarła do Amazonki.