Wojskowy Związek Rosyjskich Nacjonalistów (ros. Боевой Союз Русских Националистов, BSRN) – rosyjska organizacja kolaboracyjna wobec Niemiec podczas II wojny światowej.
Organizacja została założona na pocz. kwietnia 1942 r. w obozie dla jeńców wojennych z Armii Czerwonej w Suwałkach. Początkowo miała nazwę Narodowa Partia Narodu Rosyjskiego. Utworzył ją ppłk Władimir W. Gil, b. szef sztabu sowieckiej 229 Dywizji Strzeleckiej, który przyjął pseudonim „Rodionow”. Jednym z założycieli był gen. mjr Paweł W. Bogdanow, b. dowódca 48 Dywizji Strzeleckiej. BSRN grupował sowieckich oficerów i szeregowych żołnierzy osadzonych w suwalskim obozie. Działał pod nadzorem SD.
Każdy wstępujący do BSRN wypełniał specjalną ankietę, otrzymywał legitymację partyjną i podpisywał pisemną przysięgę na wierność kierownictwu organizacji. W czerwcu został napisany przez ppłk. W. Gila-Rodionowa program BSRN, po czym w Bresławlu odbyła się konferencja z udziałem 35 delegatów, na której zapowiedziano powołanie przedstawicielstwa „nowej Rosji”. Przewodniczący BSRN liczył na powierzenie mu kierowania okupacyjną polityką na zajętych obszarach ZSRR. Jednostki bojowe BSRN nazywano bojowymi drużynami.