Piotr Oborski (ur. 10 lutego 1907 we wsi Jastrzębiec, zm. 18 czerwca 1952 w Rawiczu) – prezbiter katolicki, ofiara represji komunistycznych.
Życiorys W 1926 wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach. Święcenia kapłańskie przyjął 21 czerwca 1931 z rąk biskupa Augustyna Łosińskiego. W 1935 rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1938 z wynikiem bardzo dobrym obronił egzamin magisterski. Z rozpoczęciem okupacji niemieckiej z innymi profesorami kieleckiego seminarium duchownego ks. Oborski opuścił Kielce, udając się na wschód. Po powrocie do Kielc 27 września 1939 roku otrzymał nominację na tymczasowego administratora parafii Piotrkowice k. Jędrzejowa. Placówki nie objął, gdyż z zawieruchy wojennej powrócił jej dotychczasowy proboszcz. Od 1943 wykładał w Kielcach na tajnych kursach uniwersyteckich w ramach konspiracyjnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich logikę matematyczną i historię filozofii. W 1946 rozpoczął pracę naukową na Uniwersytecie Warszawskim. Był asystentem ks. Piotra Chojnackiego, profesora filozofii chrześcijańskiej. Z tego okresu pochodzą jego prace „Neoscholastyka w swojej genezie, teorii i praktyce” oraz „Z psychologii szkolnego lenistwa”.