Władimir Władimirowicz Gil-Rodionow (; ur. w Wilejce w guberni wileńskiej, zm. 15 maja 1944 w rejonie chutoru Nakoł, w rejonie głębockim w obwodzie witebskim) – radziecki oficer, pułkownik, założyciel i przywódca Wojskowego Związku Rosyjskich Nacjonalistów oraz dowódca kolaboracyjnej 1 Rosyjskiej Brygady Narodowej SS, a następnie 1 Antyfaszystowskiej Brygady Partyzanckiej podczas II wojny światowej.
Życiorys W wieku 20 lat wybrał karierę wojskową, wstępując do Armii Czerwonej. Doszedł do stopnia podpułkownika. W 1939 ukończył Akademię Wojskową im. M. Frunzego. W momencie ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 zajmował funkcję szefa sztabu 229 Dywizji Strzeleckiej. Podczas walk w rejonie Witebska został ranny, po czym dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w obozie jenieckim w Suwałkach.
Na początku 1942 roku podjął kolaborację z okupantami. W kwietniu tego roku – po rozmowach z przedstawicielami SD – utworzył w obozie antysowiecką organizację pod nazwą Wojskowy Związek Rosyjskich Nacjonalistów (BSNR). W jej skład wchodzili b. oficerowie i żołnierze Armii Czerwonej. W czerwcu został ogłoszony program BSNR i odbyła się konferencja, na której W. W. Gil, który przyjął pseudonim "Rodionow", zapowiedział powołanie przedstawicielstwa „nowej Rosji”.