Układy rozdzielone W takich układach przepływ masy między składnikami jest utrudniony i zachodzić może tylko za pośrednictwem wiatru gwiazdowego jednej gwiazdy przechwytywanego przez drugą. Precyzyjniej, każda z gwiazd znajduje się wewnątrz swojej powierzchni Roche’a, to znaczy przyciąganie grawitacyjne warstw powierzchniowych gwiazdy przez jej własne pole grawitacyjne jest silniejsze niż przyciąganie grawitacyjne przez towarzysza. Gwiazdy takie ewoluują praktycznie niezależnie od siebie, tak jak gwiazdy pojedyncze. Do tej kategorii należy większość układów podwójnych.
Układy półrozdzielone
W układach takich jedna z gwiazd wypełnia powierzchnię Roche’a, ale druga gwiazda ma mniejszy promień niż jej powierzchnia Roche’a. Zatem materia wypływa z warstw powierzchniowych pierwszej gwiazdy w kierunku towarzysza. Tempo przepływu masy zależy od stadium ewolucyjnego gwiazd. Opadająca na drugą gwiazdę materia może tworzyć wokół niej dysk akrecyjny. Do tej kategorii należą układy kataklizmiczne i układy rentgenowskie. Przepływ materii pomiędzy składnikami ma znaczny wpływ na ewolucję gwiazd.
Układy kontaktowe