13 Warszawski Pułk Czołgów Średnich (13 pcz) – oddział wojsk pancernych ludowego Wojska Polskiego.
Sformowany w 1951 jako 13 samodzielny pułk czołgów na podstawie „Planu zamierzeń organizacyjnych na lata 1951–1952”. Stacjonował w garnizonie Opole.
Struktura pułku dowództwo i sztab pięć kompanii czołgów średnich jedna kompania piechoty batalion artylerii pancernej dwie kompanie dział pancernych kompanię technicznego zaopatrzenia plutony: łączności i saperów. Uzbrojenie pułku stanowiły: 63 czołgi średnie T-34/85 i 18 dział pancernych
W grudniu 1952 zmieniono etat. W pułku zmniejszono liczbę kompanii czołgów średnich do trzech i jednej kompanii dział pancernych. Ogólna liczba podstawowego sprzętu bojowego wynosiła wtedy 30 czołgów i 5 dział pancernych.
W składzie 2 Dywizji Zmechanizowanej i 10 Dywizji Pancernej W 1956 roku 13 pułk czołgów wszedł w skład 2 Dywizji Zmechanizowanej. W 1957 przeformowano go na 13 pułk czołgów i artylerii pancernej. W 1962 pułk włączono w skład 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej im. Bohaterów Armii Radzieckiej jako 13 pułk czołgów średnich. Rozformowany 4 marca 1989 roku.thumb|250px|Czołg pułku w latach 50.