Wiązy z powodu odporności na warunki miejskie były często uprawiane w parkach i przy drogach. Ich drewno jest cenione ze względu na twardość, elastyczność, trudną łupliwość i brązową barwę, wykorzystywane było w meblarstwie i tokarstwie, do wyrobu fornirów. Ze względu na trwałość i odporność na gnicie w warunkach dużej wilgotności wyrabiano z wiązów rury i dreny do przewodzenia wody.
Morfologia Pokrój Drzewa osiągające do 35 m wysokości, rzadziej krzewy. Nierzadko tworzące pędy z odrostów korzeniowych. Pędy bezbronne, ale czasem korkowato oskrzydlone, młode nagie lub owłosione, cienkie lub tęgie. Kora zwykle głęboko żłobiona, korona zróżnicowana pod względem kształtu. Liście Zrzucane przed zimą, czasem utrzymujące się do zimy i nawet opisywane jako zimozielone. Pojedyncze, skrętoległe, krótkoogonkowe, z szybko odpadającymi przylistkami (te jajowate do równowąskich, błoniaste, zostawiające krótkie blizny po bokach nasady liści). U nasady blaszka często nieco asymetryczna, zaokrąglona, sercowata do zbiegającej, liście w ogólnym zarysie jajowate do owalnych, o brzegu piłkowanym, często podwójnie. Użyłkowanie pierzaste, końce wiązek przewodzących sięgają szczytów ząbków. Kwiaty Obupłciowe z niepozornym okwiatem, zebrane w pęczki, grona i wierzchotki, ukazujące się przed rozwojem liści na ubiegłorocznych pędach.