Wenezuelska gorączka krwotoczna – choroba wirusowa opisana po raz pierwszy w 1989 roku w Guanarito w wenezuelskim stanie Portuguesa, a następnie także w stanie Barinas.
Etiologia Czynnikiem etiologicznym wenezuelskiej gorączki krwotocznej jest RNA wirus Guanarito zaliczany do arenawirusów Nowego Świata (kompleks Tacaribe).
Wirusa wyizolowano od gryzoni z gatunków Sigmodon alstoni, Sigmodon hispidus i Zygodontomys brevicauda, przy czym u Zygodontomys brevicauda wykryto także przeciwciała. Przeciwciała przeciwko wirusowi stwierdzano także u gryzoni z rodzaju Oryzomys.
Do zakażenia u ludzi dochodzi prawdopodobnie w wyniku kontaktu ze zwierzętami lub ich wydalinami.
Objawy i przebieg Uważa się, że zakażenie wirusem rzadko prowadzi do rozwinięcia się postaci pełnoobjawowej (u 2.6% badanych osób w rejonie endemicznym stwierdzono przeciwciała), natomiast jej wystąpienie skutkuje ciężkim przebiegiem. W postaci poronnej występuje prawdopodobnie jedynie niewielka gorączka.
Pierwszy opisany przypadek choroby, do momentu identyfikacji wirusa, uważano za gorączkę denga.