Wizja ta opierała się również w dużej mierze na koncepcji wykorzystania momentu większego nasilenia się trudności i konfliktów wewnętrznych w Rosji.
Dmowski w odrodzonej Polsce planował wprowadzenie instytucji politycznych i społecznych na model zachodni, które to zachodnie wzory uznawał za lepsze od wzoru wschodniego. Pogląd ten wyrastał z dziewiętnastowiecznej polskiej tradycji nakazującej uważać Polskę za placówkę Zachodu, okupowaną przez wschodnie barbarzyństwo, a poprzez swój opór i walkę zasłaniającą sobą świat ludzi wolnych przed naporem bizantyjsko-turańskiej cywilizacji przymusu i nakazu, podzielając pogląd o odmienności kulturowej Rosji i Zachodu, jak i o antagonistycznym charakterze różnic dzielących oba światy, Dmowski widział w ziemiach polskich nie tyle tylko placówkę Zachodu, o ile miejsce starcia cywilizacji.