służył w wojskach wewnętrznych OGPU-NKWD. W 1936 r. ukończył kurs przy akademii wojskowej Armii Czerwonej im. Frunze. W 1938 r. awansował do stopnia kapitana. W latach 1939–1940 brał udział w wojnie z Finlandią. Od początku września 1940 r. dowodził kompanią 2 Słuckiego Pułku Strzeleckiego. W 1941 r. w stopniu majora objął funkcję szefa oddziału osobowego w sztabie Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego. Jesienią 1941 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu w Suwałkach. Podjął kolaborację z okupantami. W 1942 r. został członkiem Wojskowego Związku Rosyjskich Nacjonalistów kierowanego przez Władimira W. Gila-Rodionowa. Następnie wstąpił do Druschina Verband. W czerwcu 1943 r. przeszedł do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Po ukończeniu szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem w lipcu tego roku, został szefem kancelarii gen. A. Własowa, a w połowie 1943 r. – komendantem jego Kwatery Głównej w stopniu podpułkownika. Od czerwca do sierpnia 1944 r. zajmował się werbunkiem do ROA oficerów Armii Czerwonej, osadzonych w jednym ze specjalnych obozów jenieckich. Od listopada tego roku pełnił funkcję 1 zastępcy szefa Zarządu Bezpieczeństwa Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR). Na pocz. 1945 r. awansował na podpułkownika. Był organizatorem szkoły wywiadowczej Sił Zbrojnych KONR w Marienbadzie.