thumb|Jurij Izdryk (2016)
Jurij Romanowycz Izdryk (ukr. Юрій Романович Іздрик, ur. 16 sierpnia 1962 w Kałuszu) – ukraiński pisarz, poeta, eseista i tłumacz, kulturoznawca, malarz i muzyk. Jest jednym z najbardziej wyrafinowanych postmodernistów ukraińskich. Od niedawna mieszka i pracuje we Lwowie.
Członek Asocjacji Pisarzy Ukraińskich. Autor powieści Wyspa Krk (Острів Крк, 1994), tomiku poetyckiego Stanisław i 11 jego wybawicieli (Станіслав і 11 його визволителів, 1996), powieści Wozzeck (Воццек, 1996, 1997), Podwójny Leon (Подвійний Леон, 2000) і AM/TM (2004), zbioru esejów Fleszka (Флешка, 2007), opowiadań, artykułów z zakresu kulturoznawstwa i językoznawstwa. Jest także jednym z twórców fenomenu stanisławowskiego.
W 1984 zakończył Politechnikę Lwowską. Pracował jako inżynier. Pod koniec lat 80. brał aktywny udział w twórczym życiu Ukrainy. Uczestniczył w wystawach, pracował nad redakcją książek i czasopism, nagrywał muzykę. W 1989 założył nielegalne „czasopismo tekstu i wizji” „Czetwer”, które od 1992 do 1997 roku redagował wspólnie z Jurijem Andruchowyczem. Właśnie w czasopiśmie „Czetwer” pojawiły się jego pierwsze publikacje – cykl opowiadań Ostatnia wojna oraz cykl poetycki Dziesięć wierszy o ojczyźnie. Trochę później jego utwory publikowano w warszawskim undergroundowym czasopiśmie „Відрижка”.