20: 1-5. W 1877 Mikulicz określił twardziel jako proces zapalny, a nie nowotworowy i opisał on zmiany histopatologiczne występujące w tej chorobieMIkulicz J. Über das rhinosklerom (Hebra). Langenbechs Arch Klin Chir 1877; 20: 485-534. Początkowo łacińska (i angielska) nazwa choroby brzmiała rhinoscleroma, jednak ze względu na publikacje w pierwszych 3 dekadach XX wieku mówiących o "pozanosowym" występowaniu twardzieli, II Światowy Kongres Otorynolaryngologiczny odbywający się w 1932 w Madrycie zdecydował o zmianie nazwy z rhinoscleroma na scleroma. Spowodowało to zamęt, gdyż inna choroba – twardzina – miała podobną nazwę (sclerodermia lub systemic sclerosis), stąd obecnie w nomenklaturze prawidłowe są obie nazwy twardzieli.
Etiologia i występowanie Choroba występuje obecnie bardzo rzadko. Dawniej występowała głównie endemicznie na terenach Europy środkowo-wschodniej (szczególnie: Węgry, Rumunia, Rosja) w tym na ziemiach polskich (głównie wschodnie województwa). Po II wojnie światowej większość obszaru występowania twardzieli znalazła się poza granicami Polski. Obserwowano jedynie zachorowania na terenie Podlasia i Lubelszczyzny. Wielu znanych polskich otolaryngologów wniosło duży wkład w badania nad patologią i kliniką twardzieli.