Lider opozycji (ang. Leader of the Opposition) – polityk, który przewodzi Oficjalnej Opozycji Jego/Jej Królewskiej Mości (His/Her Majesty’s Most Loyal Opposition). Zwyczajowo jest nim lider największej partii opozycyjnej pod względem liczby reprezentantów w Izbie Gmin, aczkolwiek monarcha może powołać na to stanowisko dowolnego deputowanego, który nie jest członkiem rządu.
Lider opozycji zasiada w Tajnej Radzie, od 1937 otrzymuje od państwa uposażenie w wysokości 1/2 wynagrodzenia premiera i posiada służbowy samochód. Stoi również na czele gabinetu cieni.
Lista Liderów opozycji Pogrubionych drukiem wyróżniono tych liderów, którzy zostali później premierami.
Liderzy opozycji w Izbie Gmin od 1807 1807–1817: George Ponsonby 1817–1821: George Tierney 1830–1830: John Spencer, wicehrabia Althorp 1830–1834: Robert Peel 1834–1835: lord John Russell 1835–1841: Robert Peel 1841–1846: lord John Russell 1846–1848: lord George Bentinck 1848–1848: Charles Manners, markiz Granby 1849–1851: Charles Manners, markiz Granby, John Charles Herries, Benjamin Disraeli 1851–1852: Benjamin Disraeli 1852–1852: lord John Russell 1852–1858: Benjamin Disraeli 1858–1859: Henry Temple, 3.