w celu przeładowania wyrzutnia musiała być opuszczona i trwa ono 26–35 sekund. Masa wyrzutni i mechanizmów wynosi 6850 kg.
Każda wyrzutnia współpracuje z własną stacją radiolokacyjną i naprowadzania 4R33. Stacja składa się z trzech anten na wspólnej podstawie. Paraboliczna antena okrężnego wykrywania celów miała słabsze parametry, niż w wersji lądowej, lecz wyrzutnia współpracowała z okrętowymi radarami dozoru ogólnego różnych typów, głównie MR-302 Rubka. Płaska antena śledzenia celu była taka, jak w wersji lądowej. Zastosowano tylko jeden komplet anten naprowadzania pocisku, w porównaniu z dwoma w wersji lądowej, zrezygnowano też z optycznego kanału śledzenia celu z kamerą telewizyjną. Zasięg wykrywania celu wynosił ok. 30 km, śledzenia 14–23 km, w zależności od wysokości. System jest jednokanałowy – jednocześnie może być atakowany jeden cel. Łącznie z nowszymi pociskami, modernizacji podlegała też stacja radiolokacyjna i aparatura naprowadzania.
Przypisy
Bibliografia Tomasz Szulc: Okrętowe, przeciwlotnicze kompleksy rakietowe Rosji. Cz. II, „Nowa Technika Wojskowa” 6/2012, czerwiec 2002
Kategoria:Rosyjskie rakietowe pociski przeciwlotnicze Kategoria:Rakietowe systemy woda-powietrze