thumb|Zdobiony katar, XVII-XVIII w. Katar (Devanāgarī: कटार) – rodzaj puginału, używanego w Indiach i niewystępującego poza tym krajem, o charakterystycznej rękojeści w formie „drabinki”.
Była to broń typowo hinduska, pierwotnie radźpucka, rzadko używana przez muzułmanów. Wyróżniającą cechą kataru była rękojeść składająca się z dwóch metalowych prętów, połączonych poprzecznie; poprzeczka łącząca stanowiła właściwy chwyt, co wymuszało specyficzną technikę użycia broni. Poprzeczny chwyt powodował, że ostrze kataru były przedłużeniem ramienia, co pozwalało na wyprowadzenie bardzo potężnych pchnięć, z wykorzystaniem impetu całego ciała; wraz ze specjalnie wzmocnioną głownią i sztychem pozwalało to na przebicie pancerza kolczego.
Głownia kataru była dwusieczna, na ogół prosta, rzadziej zakrzywiona, długa na kilkanaście-kilkadziesiąt centymetrów (maksymalnie 90 cm). Wykonywano je często z damastu i zdobiono cyzelowaniem lub złoceniem. Niektóre głownie, na ogół indyjskie, były na sztychu pogrubiane, by umożliwić przebijanie kolczug. Głownie południowoindyjskie są bardzo szerokie u nasady i równomiernie zwężają się ku sztychowi, najczęściej zdobione rowkowaniem równoległym do linii ostrza. Lokalne głownie wykuwano na ogół jako jedną całość z rękojeścią. W XVI–XVII w.