Próba Romberga – element badania neurologicznego, wprowadzony w 1846 roku przez niemieckiego neurologa Moritza Romberga. Próba Romberga jest przeprowadzana w celu oceny równowagi statycznej bez kontroli wzroku. Próba nie wymaga specjalistycznej aparatury pomiarowej lub pomieszczenia, w którym wykonywane jest badanie i może być przeprowadzona przez każdego.
Podstawy Zdolność utrzymania postawy stojącej zależy od niezaburzonej percepcji bodźców z trzech układów i móżdżku: narządu przedsionkowego ucha wewnętrznego będącego narządem równowagi narządu wzroku, którego rolą jest uświadomienie postawy ciała w korze mózgu i niwelowanie jej zaburzeń zachowanych szlaków aferentnych w sznurach tylnych rdzenia kręgowego, dostarczających informacji o czuciu proprioceptywnym ze stóp móżdżku, nadrzędnego narządu zbierającego informację z powyższych układów i koordynującego ruchy i postawę ciała
Przeprowadzenie klasycznej próby Romberga Osoba badana jest w pozycji stojącej ze złączonymi stopami i otwartymi oczami, a kończyny górne są opuszczone wzdłuż tułowia.