Tak zakończyły się uroczystości i cały pochód w sypiącym śniegu udał się do Pałacu Wrangla, będącego tymczasową siedzibą Karola po zniszczeniu zamku Trzy Korony (spłonął w 1697 roku). Będący za sztandarem królewskim skarbnik Nils Schönberg rozrzucał wśród tłumu monety koronacyjne.
Wczesne panowanie Po ceremonii król rozpoczął nowy rozdział w swoim życiu. Od samego początku miał dużo zajęć. Wstawał już o godzinie 5:00. Z początku opierał się na wskazówkach danych mu przez ojca w liście, który podarował mu na łożu śmierci. Swoimi współpracownikami uczynił poleconych przez zmarłego króla Tomasa Polusa i Karla Pipera, którzy zostali obdarzeni tytułem szlacheckim, hrabiowskim i uzyskali stanowiska radców stanu. Z czasem to właśnie nielubiany i niepopularny Piper przejmował stopniowo de facto nadzór nad najważniejszymi sprawami państwowymi. Stał się pierwszym ministrem Karola XII od początku jego rządów. Z nim również dzielił trudy rządzenia. Początkowo młody król niewiele robił sobie z uwag, jakie zwracali mu Bengt Oxenstierna czy matka, czasem wręcz ich lekceważąc. Po przejęciu władzy król stał się małomówny, zamyślony i ostrożny w działaniach.