Elek (, ) – miasto na Węgrzech, w komitacie Békés. W styczniu 2011 r. populacja miasta wynosiła 4899 osób. Do 1946 r. była w nim wielka społeczność niemieckojęzyczna.

Historia Węgierscy historycy zakładają, że nazwa „Elek” wywodzi się od węgierskiego dowódcy o imieniu Velek, który żył w czasach podboju Basenu Karpackiego przez Węgrów. Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 1232 r., kiedy to użyto nazwy „Elec”.

Dzięki bitwie pod Mohaczem z 1526 r. Imperium Osmańskie zapewniło sobie władzę i przewagę na całym obszarze Panonii. W tureckim rejestrze z 1558 r. Elek został opisany jako węgierska wieś z 22 gospodarstwami. W 1561 r. Elek składał się z 25 gospodarstw i płacił podatki do twierdzy Gyula.

Wraz z upadkiem twierdzy Gyula w 1566 r. najprawdopodobniej doszło do zniszczenia miejscowości Elek, jednak już z pewnością całkowicie ją zniszczono najpóźniej w czasie III wojny austriacko-tureckiej. Całe okolice zostały zdewastowane i wyludnione. Po wyzwoleniu spod rządów tureckich w 1696 r. w całym powiecie pozostało zaledwie 50 gospodarstw.

I tak od 1724 r. do miejscowości sprowadzono niemieckich rolników z Frankonii. W 1739 r. w Elek wybuchła epidemia dżumy, która zabiła 148 osób. Dzięki wywierceniu studni artezyjskiej o głębokości 270 m w 1894 r. zapewniono dostęp do czystej wody pitnej i opanowano cholerę.