W 2000 ukończył pedagogikę pracy w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie. W tym samym roku po utracie przywództwa w KPN-Ojczyzna utworzył ponownie partię o nazwie KPN-OP. W 2001 znalazł się poza parlamentem, zaczął zawodowo zajmować się składaniem i naprawą komputerów.
Pozostał jednocześnie aktywnym politykiem, organizując różne inicjatywy polityczne i bez powodzenia kandydując w kolejnych wyborach. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 zorganizował komitet Konfederacja Ruch Obrony Bezrobotnych; otwierał jego listę w okręgu śląskim. W wyborach parlamentarnych w 2005 kandydował do Sejmu w okręgu katowickim jako lider listy ugrupowania Polska Konfederacja – Godność i Praca. Zgłosił także swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w tym samym roku z ramienia Konfederacji Polski Niepodległej – Obóz Patriotyczny. Poparcia udzieliły mu Forum Przedsiębiorców Polskich, Krajowa Wspólnota Emerytów, Rencistów i Kombatantów, Ogólnopolski Ruch Obrony Bezrobotnych, Stronnictwo Polska Racja Stanu i Porozumienie Organizacji Niepodległościowych. Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 18 lipca 2005. W wyborach zajął ostatnie (12.) miejsce z poparciem 8895 wyborców (0,06%).