Między rokiem 1835 a 1836 Riksens Ständers Wexel-Banco rozpoczął emisję banknotów o nominale 32 szylingów bankowych (skilling banco), 2, 6⅔, 10, 16⅔, 33⅓, 100 i 500 riksdalerów bankowych (riksdaler banco). Emitowano również banknoty o nominałach wyrażonych w riksdalerach riksgälds (1, 3, 10, 15, 25, 50, 150 i 750) oraz riksdalerach specie (¼, ¾, 2½, 3¾, 6½, 12½, 37½ i 187½). Ostatnie z tych banknotów weszły do obiegu w 1857 roku.
Od roku 1858 Riksens Ständers Wexel-Banco emitował banknoty o nominałach 1, 5, 10, 50, 100, 500 i 1000 riksdalerów riksmynt. W 1869 roku produkcję tych banknotów przejął Sveriges Riksbank, który emitował te banknoty do roku 1873.
Zawartość srebra O wartości srebrnej monety w stosunku do innych srebrnych monet krajowych czy zagranicznych decydowała zawartość czystego kruszcu. Niekiedy władcy usiłowali narzucać sztywny kurs między różnymi rodzajami monet, jednak z biegiem czasu o relacjach między monetami zawsze decydowała zawartość srebra.
Stosunek wartości monet srebrnych do monet bitych ze złota lub miedzi był bardziej skomplikowany, gdyż obok zawartości czystego kruszcu decydowała także relacja cen między różnymi metalami, która była różna w różnych krajach, a ponadto zmienna w czasie.