W październiku 1953 na prośbę prof. Kornela Gibińskiego przeniósł się do Bytomia gdzie rozpoczął pracę w III Klinice Chorób Wewnętrznych Śląskiej Akademii Medycznej oraz równolegle w Ośrodku Badań Lekarskich dla Ratowników Górniczych w Bytomiu (1953-1960). W 1954 r. uzyskał I stopień, a w 1957 r. – II stopień specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych. Uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego ŚAM otrzymał 4 maja 1960 stopień doktora medycyny, na podstawie wykonanej pod kierunkiem prof. Gibińskiego dysertacji Zmiany przestrzeni pozakomórkowej i ilości krążącego osocza w wysuszeniu termicznym.
Pod koniec 1960 r. przebywał na trzymiesięcznym stypendium MZiOS w Instytucie Higieny Pracy w Moskwie, gdzie przedstawił wyniki swoich badań nad wpływem wysokich temperatur na ustrój człowieka, w 1967 r. spędził sześć miesięcy na stypendium MZiOS i British Council w Instytucie Medycyny Tropikalnej w Londynie, gdzie brał udział w badaniach nad wpływem wysokich temperatur na metabolizm glikokortykoidów. Wyniki zaprezentował na posiedzeniu Angielskiego Towarzystwa Fizjologicznego i opublikował w „Journal of Physiology”. 23 października 1968 uzyskał na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy Wpływ wysuszenia cieplnego na gospodarkę wodno-elektrolitową człowieka stopień doktora habilitowanego medycyny w zakresie chorób wewnętrznych. W 1979 r.