Wtedy też najpopularniejszą formą, w jakiej spotykano ogniwa, była wspomniana bateria płaska.
Historia Ogniwo zostało opracowane w 1866 roku przez francuskiego chemika Georges’a Leclanchégo.
Budowa Schemat ogniwa: (−) Zn | NH4Cl | MnO2,C (+) thumb|200px|Rozmontowana bateria z chlorkiem cynku jako elektrolitem (budowa analogiczna jak ogniwa Leclanchégo). 1:nierozmontowana bateria, 2:metalowy kubek/płaszcz, 3:elektroda ujemna – cynkowa, 4:pręt węglowy, 5:elektroda dodatnia – ditlenek manganu zmieszany ze sproszkowanym węglem i elektrolitem, 6:rozdzielacz – papier, 7:izolacja polietylenowa, 8:uszczelki, 9:końcówka wyprowadzająca napięcie ujemne (oryginalnie podłączona do elementu 3), 10:końcówka wyprowadzająca napięcie dodatnie (oryginalnie podłączona do elementu 4) Pierwotnie ogniwo było zbudowane z elektrody węglowej w porowatym pojemniku ze sproszkowanym tlenkiem manganu(IV) (katoda) umieszczonej w zbiorniku z roztworem chlorku amonu i zanurzoną w nim elektrodą cynkową (anoda).
Występujące na rynku ogniwa zwykle są zbudowane z cynkowego płaszcza wypełnionego wilgotną pastą chlorku amonu, w której znajduje się porowaty pojemnik ze sproszkowanym tlenkiem manganu(IV) i grafitową elektrodą.