W 1921 r. zamieszkał w Bułgarii, rok później przeniósł się do Jugosławii, a w 1925 r. powrócił do Bułgarii. Przez cały czas pełnił honorową funkcję dowódcy 2 dywizji kawalerii Kozaków dońskich. Wybuch II wojny światowej zastał go w Niemczech. Podjął wówczas współpracę z hitlerowcami. W 1941 r. zagraniczny ataman Wojska Dońskiego Michaił N. Grabbe wyznaczył go krótko przed śmiercią swoim następcą. Jednakże G.W. Tatarkin z powodu wojny nie miał możliwości osobiście przejąć tej funkcji i dlatego został jedynie nominalnym atamanem dońskim. W II poł. 1941 r. i na pocz. 1942 r. współuczestniczył w formowaniu kozackich oddziałów wojskowych w służbie armii niemieckiej. Był zwolennikiem rosyjskiego ruchu wyzwoleńczego gen. Andrieja A. Własowa. W grudniu 1944 r. poparł Komitet Wyzwolenia Narodów Rosji. Jednocześnie w stopniu generała wszedł w skład sztabu wojsk kozackich przy sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR. Zmarł 14 października 1947 r. w obozie dla tzw. dipisów pod Monachium.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Kozaccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowoczerkasku Kategoria:Generałowie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1947