29 poległych należało do sił odsieczy miasta pod dowództwem ppłk. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego. Do powstania legendy Orląt Lwowskich przyczyniła się także postawa harcerek i harcerzy, zarówno lwowskich, jak i z całego kraju, którzy masowo wzięli udział w obronie Lwowa i Galicji Wschodniej. Wedle niepełnych danych zginęło wówczas ponad 70 przedstawicieli różnych drużyn harcerskich, pochodzących z tak odległych od Lwowa miast, jak np. Wieluń (Janek Łączkowski, lat 16)Mariusz Patelski: Harcerze w walkach o Lwów i Małopolskę Wschodnią (1918–1919).
Lwów, od XIV wieku należący do Polski, był miastem zamieszkiwanym w większości przez ludność polską. Lwów w 1910 r. zamieszkiwało 206 000 mieszkańców, z czego ponad 105 tys. stanowili Polacy, 57 tys. Żydzi, a 39 tys. Ukraińcy.
Przeciwnikami Orląt Lwowskich były oddziały Ukraińskiej Armii Halickiej.
Obrona Lwowa w latach 1918-1920 mały|upright|Odznaka Honorowa „Orlęta” – przyznawana uczestnikom obrony Lwowa 1918-1920 mały|upright|Tablica na Jasnej Górze
Obrona Lwowa przed Ukraińcami – od 1 listopada 1918 do połowy 1919 roku