Najstarsze zachowane informacje o niepylaku apollo na terenie Polski (jednak bez podania konkretnych miejsc występowania) pochodzą z „Zoologii” Jana K. Kluka (1789), gdzie występuje on pod nazwą łacińską Heliconius Apollo i polską Apollo niemiecki. Konkretne wzmianki o występowaniu niepylaka apollo podał dopiero Karol de Perthées w dziele Insecta Polonica et Lithuania cz. VII [1798–1800?]. Wynika z nich, że gatunek ten występował, poza terenami górskimi, także na rozproszonych stanowiskach w okolicach Warszawy i Kielc.
Do końca XIX wieku zaniknęły stanowiska z północnej części dzisiejszego obszaru Polski oraz Sudetów. W pierwszej połowie XX w. podobny proces dotknął również większości stanowisk w polskiej części Karpat. Motyl ten wyginął zupełnie w Bieszczadach (między 1939 a 1945), w Beskidzie Niskim i Beskidzie Sądeckim. Do lat 60. populacje Parnassius apollo przetrwały jedynie populacje na terenie Tatr i Pienin.