Współczesny przebieg tej drogi ukształtował się nie później niż w średniowieczu, a być może już w I wieku (drogę łączącą oba miasta zbudowali Rzymianie, jednak nie jest znany jej dokładny przebieg).
W XVI wieku w tej części miasta skupiały się małe zakłady produkcyjne, głównie garbarnie, browary i odlewnie, z których najbardziej znana była Whitechapel Bell Foundry, w której odlano Dzwon Wolności i londyńskiego Big Bena.
W 1680 roku powstała tu pierwsza szkoła ufundowana przez Ralpha Davenanta, działająca pod patronatem parafii St Mary Matfelon. Szkoła istniała do roku 1966, kiedy to przeniosła się do Loughton. Od XVII do XVIII wieku dzielnicę zamieszkiwała biedniejsza ludność Londynu oraz element przestępczy. W Whitechapel koncentrowały się liczne domy publiczne, szynki i meliny. Przeludnienie, ubóstwo i nędza panujące w dzielnicy pozwalały zaliczać ją do najniebezpieczniejszych części Londynu.
Kultura Na ulicy Whitechapel znajdowały się dwa XIX-wieczne teatry Effingham (1834-1897) i The Pavilion (1828-1935) Ten ostatni był opisywany przez (syna pisarza o tym samym imieniu) w książce z 1879 Londyński Słownik Dickensa (Dickens's Dictionary of