W 1929 roku przy klinice powstała Poradnia Wad Głosu i Mowy. Zorganizował także pracownię do badań nad twardzielą, która w tamtym okresie szczególnie często występowała na Kresach Wschodnich. Opisał nowe metody diagnostyki, rozpoznawania i rodzinnego występowania tej choroby. Był wychowankiem wielu specjalistów otorynolaryngologii. Pozostawił po sobie bogaty dorobek naukowy. Opublikował 4 tomowy podręcznik otolaryngologii, który w 1936 został nagrodzony przez Polską Akademię Umiejętności. W 1936 roku odszedł na emeryturę jako profesor honorowy Uniwersytetu Wileńskiego. Jednak z powodu śmierci swojego następcy prof. T. Wąsowskiego kierował kliniką Otolaryngologii w Wilnie jeszcze w latach 1937–1938. Od 1938 roku pracował w Zakładzie Histologii Uniwersytetu Warszawskiego.
W czasie II wojny światowej prowadził zajęcia z otolaryngologii na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Za swój udział w ocaleniu żydowskiej dziewczynki, dziesięcioletniej Basi z getta warszawskiego, córki swojego sąsiada z u. Żurawiej, (ukrywała się najpierw u niego, a następnie jego córki), w 1983 r. otrzymał pośmiertnie tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Podczas Powstania Warszawskiego pełnił funkcję lekarza w szpitalu powstańczym batalionu „Gozdawa” przy ul.