Louis Edmond Durey (ur. 27 maja 1888 w Paryżu, zm. 3 lipca 1979 w Saint-Tropez) – francuski kompozytor.

Życiorys Studiował w paryskiej Schola Cantorum, gdzie uczył się harmonii i kontrapunktu u Léona de Saint-Réquiera. W zakresie orkiestracji był samoukiem. Związany z Grupą Sześciu, której był najstarszym członkiem. Zerwał z nią w 1921 roku. Od 1948 roku wiceprzewodniczący l’Assocation Française des Musiciens Progressistes. Jako krytyk muzyczny współpracował z czasopismami „L’Humanité”, „Le Soir” i „Lettres Françaises”. W 1958 roku odznaczony Grand Prix de la Musique Française.

Związany z ruchem komunistycznym, był członkiem wielu organizacji o charakterze lewicowym, a od 1938 roku sekretarzem generalnym Fédération Musicale Populaire. Sympatie polityczne Dureya znalazły swój oddźwięk w wielu dziełach kompozytora, m.in. La longue marche na chór i orkiestrę do słów poezji Mao Zedonga (1949) czy 10 choeurs de métiers (1957).

Twórczość W swojej twórczości pozostawał pod wpływem Erika Satiego i Igora Strawinskiego. Skomponował m.in.