Rynek eurodolarowy – międzynarodowy rynek pieniężny niepoddany regulacji ze strony władz monetarnych, powstały w latach sześćdziesiątych. Jego początki wiążą się z metodą walki z inflacją w Stanach Zjednoczonych zwaną regulatorem Q. Zastosował ją w 1966 gubernator Systemu Rezerwy Federalnej Martin MacChesney. Mechanizm ten pozwalał Fed w czasie zagrożenia inflacją reglamentować oprocentowanie depozytów międzybankowych. Stanowiło to zagrożenie dla wkładów bankowych, gdyż jej stosowanie mogło doprowadzić do odpływu depozytów i utraty przez bank płynności. W związku z tym banki amerykańskie przeniosły część swych operacji dolarowych do Europy. W ten sposób powstał rynek eurodolarowy, który znajdował się poza jurysdykcją Fed. Napływ masy dolarów powodował destabilizację walut europejskich, np. wielką dewaluację funta brytyjskiego w listopadzie 1967 roku, co przyczyniło się do rozpadu bloku szterlingowego.
Przedmiotem obrotu na rynku eurodolarowym są depozyty utrzymywane w bankach europejskich, a denominowane w dolarach amerykańskich. Zasoby denominowane w innych walutach w bankach europejskich tworzą rynek eurowalutowy.