Wprowadzenie jakichkolwiek ograniczeń na banki komercyjne przez bank centralny nie przyniesie więc zamierzonego efektu, ponieważ znajdą one sposób na świadczenie danej usługi pod inną nazwą oraz w inny sposób.
Prawo Goodharta zostało sformułowane po raz pierwszy w 1975 roku przez Charlesa Goodharta i zostało spopularyzowane po tym, jak rząd Wielkiej Brytanii pod przewodnictwem Margaret Thatcher próbował prowadzić politykę pieniężną na podstawie celów dla szerokiego i wąskiego pieniądza.
Przykładowo gdy bank centralny nakłada na banki komercyjne obowiązek utrzymywania rezerw płynnych aktywów określonych procentowo do ich podstawowych wkładów (stopa rezerw obowiązkowych), to jest to rodzaj podatku, który banki płacą za udzielanie kredytów. Banki komercyjne muszą wtedy lokować część swoich wkładów na nieoprocentowanym rachunku w banku centralnym, tracąc tym samym część potencjalnych zysków z kredytów. W takiej sytuacji banki komercyjne znajdują sposoby na obejście wprowadzonych ograniczeń, na przykład operację przyjmowania wkładów przeprowadza się w oddziale banku w innym państwie, w którym przepis o rezerwach obowiązkowych