Pogotowie Harcerek i Harcerzy Pod koniec sierpnia 1939 roku na rozkaz władz wojskowych zaczęły działać pogotowia harcerek i harcerzy ZHP.
Pogotowie Harcerek Forma służby Organizacji Harcerek na wypadek wojny i klęsk żywiołowych wypracowana została w Szkole Instruktorek na Buczu w 1938 r. Pogotowie Harcerek zostało powołane rozkazem Naczelniczki Harcerek L. 13 z 24 września 1938 r. w związku z akcją na Zaolziu.
Z dniem 21 września 1938 r. Komendantką Pogotowia Harcerek mianowana została dr Józefina ŁapińskaRozkaz Naczelniczki Harcerek L. 13 z 24 września 1938 r., ówczesna Komendantka Szkoły Instruktorek na Buczu. 22 września 1938 r. Komendantka Pogotowia Harcerek powołała do służby drużyny i zastępy starszych dziewcząt w hufcach: bielskim, buczańskim, cieszyńskim, dziedzickim i wiślańskim. Akcja harcerek objęła 86 placówek (w cieszyńskim 25, w bielskim 14, w rybnickim 9, w pszczyńskim 4, na Zaolziu - w czeskocieszyńskim i frysztackim - 34), w których pracowały 294 harcerki na terenie całego pogranicza. Na placówkach pełniło służbę od 3 do 5 dziewcząt sprawnych w dziedzinach: sanitarnej, gospodarczej i opieki nad dzieckiemPogotowie harcerek i harcerzy. Z życia Harcerstwa Polskiego z poza granic kraju, „Na Tropie harcerstwa polskiego za granicą”dodatek do „Na Tropie” 1938, nr 16, s. 4..