Szkoła Cambridge W rozważaniach na temat dochodowej teorii pieniądza nie można pominąć przedstawicieli Szkoły Cambridge – A. Marshall (1842–1924), A. Pigou (1877–1963) – którzy, mimo że w wywodach o wartości pieniądza formalnie pozostali na gruncie teorii ilościowej, w interpretacji zjawisk przekształcili ją w formułę o charakterze dochodowym. Formuła ta zapoczątkowana przez Marshalla była powtarzana i rozwijana przez jego współpracowników i uczniów. Wyraża się ona wzorem:

gdzie: – ilość pieniądza, – poziom cen, – realny dochód, – współczynnik określający stosunek realnego dochodu do płynnych zasobów.

Na szczególną uwagę w dorobku przedstawicieli Szkoły Cambridge zasługuje zdynamizowanie zjawisk pieniężnych. Dostrzegają oni ograniczoność czynników uwzględnianych przy analizie pieniądza w ramach teorii ilościowej i nie wyjaśnione przez nią przyczyny kształtujące szybkość obiegu pieniądza.

Marshall zastąpił transakcyjną szybkość obiegu wprowadzoną przez I. Fishera (1867–1947) szybkością dochodową, tzn. szybkością, z jaką przekształca się płynne zasoby gotówki w wydatki.